ฉันอาจจะเขียนถึงเธอช้าไปสักนิด …หากแต่ความรู้สึกของฉันที่ผ่านมา

ว้าวุ่น และทุรนทุรายยิ่งนัก ..หัวใจของฉัน มันกรีดร้อง

โหยหวนด้วยความเจ็บปวด ลมที่พัดผ่าน

จังหวะแห่งชีวิตฉัน เริ่มขาดหายเป็นช่วงๆ

..เส้นด้ายแห่งชีวิต เริ่มขาด...ออกจากกัน

 ..ฉันจำมันได้ดีนะ ..เสียงของความรู้สึกตอนนั้น

 มันกึกก้อง กังวานอยู่ในโสตประสาทของฉัน

นำฉันไปสู่โลกอีกโลกนึง ที่ฉันไม่เคยคิดเลยว่า

ความกังวานของความเงียบงัน

 มันจะบาดลึกความรู้สึกฉันได้มากมายขนาดนั้น

ฉันหันกลับไปทบทวน เรื่องราวในชีวิต

 ..ซึ่งมันคงไม่มีความหมายอันใดสำหรับเธอเลย

เธอผู้ซึ่งมีผู้คนตั้งมากมาย ล้อมรอบตัวเธอ

ทุกคนล้วนโหยหา เรียกร้องแต่เธอ

 ....เธอช่างมีความสำคัญซะเหลือเกิน

แต่ ฉันก็คงไม่อาจคิดแม้แต่จะเป็น “เพื่อน”ที่ดีของเธออีกต่อไป

ไม่ต้องกลัวหรอกนะ แม้ว่าฉันอาจจะไม่ดีเท่าเธอ

ไม่ยิ่งใหญ่เหมือนกันกับเธอ

แต่ฉันก็ไม่เคยคิดที่จะเอาเปรียบใครๆ

แม้ว่าฉันอาจจะฉกฉวยโอกาสนั้นๆ เก็บไว้กับฉันได้บ้าง ก็ตามทีเหอะ

ของใดๆที่เป็นของเธอ ฉันยินดีคืนทุกสิ่งทุกอย่างให้

แม้ว่าเธออาจจะมีมันเหลือเฟือ จนไม่ต้องการที่จะได้มันคืนไปก็ตาม

และแม้ว่าเวลาที่ฉันทุ่มเทเสียไปให้ กับเธอนั้น

ได้กลืนกินทุกสิ่งทุกอย่าง ในชีวิตของฉัน ไปทีละเล็กละน้อย

จนบัดนี้ ฉันแทบไม่เหลืออะไร แม้แต่ลมหายใจที่เจ็บปวดของฉันเองก็ตาม

แต่ฉันต้องหายตัวไปจากเส้นทางของเธอเสียที

และเธอไม่จำเป็นต้องตามหาฉันหรอกนะ

เหตุผลเพราะอะไรนะรึ?

เพราะคนสำคัญอย่างเธอคงไม่มีวันตามหาใครๆหรอก

เธอช่างดูสูงค่า ดูเป็นสิ่งที่ดีงามที่ทุกๆคนอยากไขว่ขว้า เพื่อให้ได้เธอมา

เธอยิ่งใหญ่ จนทุกถ้อยคำของเธอ คือ “ประกาศิต”

ที่ไม่มีใครกล้าที่จะแข็งข้อกับเธอได้

ไม่มีแม้นเสียงที่จะตำหนิติเตียนหรือวิพากษ์วิจารณ์เธอ

หากแต่........สำหรับฉันแล้ว

เธอก็ไม่ได้สูงค่าไปกว่า การเป็น “จอมมารยาที่ร้ายกาจ”

เป็นเพียงนักล่า ที่กระหายแต่เลือดและหัวใจของมนุษย์

เพื่อหล่อเลี้ยงความเป็นนิรันดร์กาลของตัวเธอเอง

นับจากบัดนี้ไป

เธอจะไม่มีวันได้พบกับฉันอีกแล้ว ไม่ว่าบนเส้นทางสายใดๆก็ตาม

เพราะนอกจากความฝันทั้งหมด และความหวังที่เธอสร้างไว้ ให้กับชีวิตฉันแล้ว

ความทรงจำทั้งหมด ทั้งดีและเลว ของฉันที่มีต่อเธอ

ฉันก็ได้คืนมันทั้งหมด ไปให้กับเธอแล้วด้วยเช่นกัน

ฉันไม่อาจทนเป็นทาสที่ซื่อสัตย์

ที่โหยหาเพียงความเอื้ออาทรของเธอได้อีกต่อไป

แม้ว่าฉันจะได้รางวัลจากเธอ เป็นเครื่องปลอบใจฉัน เสมอๆก็ตาม

แต่........เพียงความหวังเล็กๆน้อยๆ

กับความโลเลที่จับต้องอะไรไม่ได้

กับน้ำตาจำนวนมากมายที่จะเป็นเครื่องหล่อเลี้ยงชีวิตฉันอีกต่อไปในภายหน้านั้น

เป็นสิ่งที่ฉันไม่อาจทนยอมรับจากเธอได้ อีกต่อไป

และจดหมายฉบับนี้ ..ก็ไม่ได้เขียนมาเพื่อกล่าวอำลากับเธอหรอกนะ

แต่.............. ความที่ฉันเป็นเพียงคนๆนึง ที่ยังคงมีหัวใจ

ทำให้ฉันไม่อาจเดินหันหลังให้ใคร โดยไม่ยอมบอกกล่าวความเป็นไปนั้นๆได้

คงจะแตกต่างกับวิธีการของเธอที่ทำไว้กับผู้คนมากมาย ซิน่ะ

ยามมา.......เยี่ยมเยือนด้วยภาพลวงของความหวัง

ยามไป........ไร้ร่องรอยของการร่ำลา

ทิ้งไว้แต่รอยจางๆที่บาดลึกด้วยความเศร้า

ที่เธอไม่เคยบอกกล่าวคำลา เพื่อให้ผู้คนลบมันทิ้งไป

และหากนับจากบัดนี้ไป ชีวิตฉันไม่อาจอยู่ได้โดยปราศจากเธอ

ฉันก็ยินดีที่จะหยุดเวลาที่เหลืออยู่ของฉัน

เพื่อไถ่ถอนจากความเป็นทาสที่ต้องสวามิภักดิ์

ให้กับเธออีกต่อไป .............................ค ว า ม รั ก

/ / แมงปอเดียวดาย//